Amrita Sher-Gil. Europa is van Picasso, India is alleen van mij

Het gebeurt niet zo vaak dat een niet-Europese kunstenaar of kunstenares in een Europees museum een podium krijgt. M.a.w. met de huidige tentoonstelling, die nog loopt tot september 2026,  met werk van de Hongaars-Indische kunstenares Amrita Sher-Gil levert het Drents Museum in Assen baanbrekend werk. Het is een verrassende kennismaking: de bijhorende catalogus vertelt haar korte leven -ze werd maar 28 jaar en overleed in 1941-. Minstens even belangrijk zijn uiteraard de drie omvangrijke delen -zeg maar hoofdstukken-, die haar werk belichten. Chronologische en geografische grenzen bakenen de verschillende hoofdstukken af: het eerste focust op de vroegste periode in Hongarije, waar ze geboren werd, en in Parijs, nl. van 1930 tot 1934. Dan volgt de tijd, dat ze in India verbleef van 1934 tot 1938, waar haar vader een aristocratische wetenschapper en fotograaf was. Haar onderwerps- en kleurenkeuze onderging toen een radicale metamorfose. Tenslotte keerde ze van 1938 tot aan haar dood in 1941 terug naar Hongarije, waar ze zowel haar Hongaarse roots enerzijds en haar Indische afkomst anderzijds in haar oeuvre samenbracht. 

De talrijke kleurenillustraties in deze drie delen zijn zonder overdrijven oogverblindend met veel uitvergrote details, die haar techniek en vooral haar penseelvoering duidelijk belichten. 

De drie pagina’s achteraan met telkens 20 schilderijen op klein formaat tonen eens te meer de evolutie, die Sher-Gils oeuvre heeft doorgemaakt.

Uit de uiterst summiere bibliografie -bijna uitsluitend van de hand van haar Indische landgenoten- blijkt dat Amrita Sher-Gil nog te weinig bekendheid geniet in Europa. Ten onrechte.