Daun

In 2020 publiceerde Kreek Daey Ouwens (1942) de bundel ‘Guillaume’. De titel verwijst op een directe manier naar haar broer die het down-syndroom heeft. Met ‘Daun’ diept zij de thematiek verder uit. ’Daun’ en down: de woorden zijn onlosmakelijk aan elkaar gerelateerd. De lyrische ik in de gedichten treedt naar voren als Daun. In een eigen idioom, waarbij vaak zinnen onaf blijven en woorden niet altijd echt lijken door te dringen in de geest van de vertellende ik, wordt het leven van Daun in kaart gebracht, van bij zijn geboorte tot zijn verblijf – het eindpunt zoals wordt gesuggereerd - in een hospice waar hij is opgenomen met een ernstige longaandoening, gevolg van zijn werk in een mica-fabriek. Kreek Daey Ouwens leeft zich ten volle in in het gemoed van haar Daun-personage. Hoe zijn ouders bij zijn geboorte heel blj waren, maar: ‘Toen kwamen de dokters / Ze keken se-rie-jeus’ // Toen was ik verkeerd…’ (p. 21) Tot drie maal toe wordt in de bundel in aparte kleurzetting een aantal gedichten naar voren geschoven die belangrijke mijlpalen blijken te zijn in Dauns leven: de dood van zijn oma, de grote jongens in de instelling waar hij verblijft, zijn liefdesrelatie met Jolanda. De verdienste van deze bundel ligt in de eerste plaats hierin dat Kreek Daey Ouwens iedere vorm van sentimentaliteit weet te bannen. Uit de manier waarop zij Daun aan het woord laat komen, spreekt een diep inlevingsvermogen en geloof in de eigenwaarde van Daun. Veelzeggend is in dit opzicht het Epiloog-gedicht, dat eindigt met deze strofes: ‘Ik kijk naar de lucht / Ik kijk weg van mij // Er is muziek in de bomen / Op mijn handen ligt de zon’ (p. 110)  Het tweeluik ‘Guillaume’ en ‘Daun’ weet de lezer te raken door de eerlijkheid en de openheid waarmee het portret van een jongen/jongeman/volwassene met Down in woorden wordt gevat.