Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Zingen en creperen. Dagboek 2014-2017 Benno Barnard 16/11/2019
De afrekening Guido van Heulendonk 16/11/2019
North &South. Middeleeuwse kunst uit Noorwegen en Catalonië 1100-1350 Maartje de Jong, Justin Kroesen, Micha Leeflang en Marc Sureda i Jubany, red. 16/11/2019
Zwarte schuur Oek de Jong 16/11/2019
Monet. Tuinen van verbeelding Benno Tempel, Marianne Mathieu, Frouke van Dijke en Astrid Goubert 16/11/2019
Kinderen van het verzet Piet Boncquet 16/11/2019
De Vikingtijd. De Noormannen in Nederland en België Luit van der Tuuk 16/11/2019
De Toorop Dynastie Mieke Rijnders, Marjan van Heteren e.a. 16/11/2019
Vrolijke verwoesting Delphine Lecompte 16/11/2019
De hersenverzamelaar. Het veelbewogen leven van Franz Joseph Gall (1758-1828) Theo Mulder 16/11/2019
Acht dictators uit de 20ste eeuw. De cult van persoonsverheerlijking Frank Dikötter 16/11/2019
Amen Marcel Möring 16/11/2019
De jonge Rembrandt. Een biografie Onno Blom 16/11/2019
Lof en laster. Vrouwen in de vroege middeleeuwen Luit van der Tuuk 16/11/2019
Adolf Hitler. De ondergang Felix West 16/11/2019
De Roosevelts. Vormgevers van de American Century Frans Verhagen 16/11/2019
Allerliefste Breyten Breytenbach 16/11/2019
Aapnek tussen de ladyshaves Huub Beurskens 16/11/2019
Zonder liefde Stefan Brijs 16/11/2019
Het verzet van de Zwarte Hand. Een fataal avontuur Kurt van Camp 16/11/2019
12345678910...Laatste

Zingen en creperen. Dagboek 2014-2017

Benno Barnard
Zingen en creperen. Dagboek 2014-2017
Atlas Contact, 2019, 207 blz., EUR 21,99

Las ik niet ooit, lang geleden, in een essay van Benno Barnard dat hij de Engelse dichter Matthew Arnold boven zijn tijdgenoot Guido Gezelle verkoos, omdat hij de poëzie van de West-Vlaming te zangerig vond? Als titel voor zijn nieuwste boek koos Barnard aanvankelijk  ‘Weg met het zingen’. Maar dat was te eenduidig, te onvolledig, vermoed ik. Het werd uiteindelijk ‘Zingen en creperen’. Daarmee verwijst hij naar Richard Minne, een wrange Vlaamse zanger die zingen en creveren de wezenlijke bezigheid van de dichter vond. Dat verkiezen van de ene grote dichter boven de andere was ongetwijfeld een momentopname want Benno Barnard is een schrijver die bijna principieel stem en tegenstem in zijn invallen en mijmeringen incalculeert, vaak met zelfspot en humor als verzachter. Hij noemt het tegengestelde standpunt “de houding waarin ik geboren ben” en beaamt de versregel van Robert Frost: “I had a lover’s quarrel with the world”. Voor al dat zenuwachtig en polemisch  laveren, dat nooit gratuit, altijd van context en argument voorzien is, zijn deze dagboekbladen een geschikt vehikel.  Bij zijn vrienden in de wereld van de poëzie horen de vormvaste dichters, hoeders van de vrijheid en vijanden van de vrijblijvendheid. Barnard koestert, weliswaar altijd met een slag om de arm en met de nodige nuance, verguisde begrippen als hiërarchie, orthodoxie en traditie. Gedichten mogen best moeilijk zijn maar hij wantrouwt “de cultische verabsolutering van het orfische”, waarbij het zingen het creperen overstemt. Abstractie en verijling zijn niet besteed aan deze verdediger van de dichtersbiografie, waarin het zingen uit aardse omstandigheden opklinkt. Dichterlijke vrienden zijn, onder andere, Luuk Gruwez, Willem van Toorn en Hester Knibbe. De bêtes noires heten (om tegengestelde redenen) Tonnus Oosterhoff (zijn postmodernistische poëzie is “misbruik van de vorm door een niet-vent”) en Charles Ducal (omwille van de politieke invulling van het dichterschap). Benno Bernard gelooft in de economische en politieke nutteloosheid van de poëzie, ook met leven en werk van favoriete dichters als Auden en Benn voor ogen. De titel ‘Zingen en creperen” krijgt aan het slot een onontkoombare betekenis als hij terugblikt op het leven en de dood van zijn aangenomen dochter, ook in de vorm van een gedicht. Zijn dagboek bestaat grotendeels uit versregels en vertaalde gedichten, met de erudiete Paul Claes als de gevreesde sparringpartner in een duel met uitgewisselde vertalingen. Ook uit de auteur van het “Dagboek van een landjonker” zich andermaal als een enthousiast en belezen conservatief, gepokt en gemazeld in de Joodse en Anglicaanse cultuur, wat hem, naar zijn inschatting, buiten de culturele mainstream in Vlaanderen en Nederland plaatst. Deze dagboekschrijver kan fel zijn. Zijn liefde en afkeer zijn nooit lauw, maar zeuren staat niet in zijn woordenboek. Humor en gevatheid wel. Deze aardigheid, bij voorbeeld; “Wat een verrukking is dat internet toch voor mensen die zelf al iets weten”. Als Donald Trump het over “waarheidsgetrouwe overdrijving” heeft, is dat volgens Benno Barnard “een vrijwel volmaakte definitie van poëzie”. En de “van lichte waanzin getuigende formuleringen” van christelijke gebeden krijgen voor hem betekenis als zij gepreveld of meegemurmeld een soort liturgie automatique worden. Ook als het over religie gaat is de poëzie nooit veraf. 

[Johan De Haes - 16/11/2019]