Geheime levens

Met ‘Geheime levens’ kiest Jo Claes, die vooral bekend is bij het grote leespubliek door zijn misdaadromans met inspecteur Thomas Berg in de hoofdrol, voor de klassieke psychologische roman. Jesse en Karen plannen een feest voor hun huwelijksverjaardag. Tweeëntwintig jaar geleden zijn ze gehuwd, enigszins uit ‘noodzaak’ (Karen was zwanger van hun dochter Ulrike). Dat ze niet nu voor een feestelijke bijeenkomst met een beperkt aantal vrienden kiezen, heeft ermee te maken dat ze beiden 44 zijn geworden. De symboliek is duidelijk: ze hebben de helft van hun leven samen doorgemaakt, zonder grote strubbelingen en onenigheid binnen hun relatie. Vooral met zijn dochter Ulrike heeft Jesse een nauwer band weten te smeden, in zoverre zelfs dat Karen hem er soms moet op wijzen dat hij Ulrike niets kan weigeren. Jo Claes bouwt rond zijn drie hoofdpersonages een intrigerend verhaal op, waarin familie- en vriendschapsbanden hoe dan ook en dit dan op het niveau van een (letterlijke) Vatersuche, danig op de proef worden gesteld. Wie wat te maken met wie wordt danig gedetailleerd aan de orde gesteld. In wezen draait alles rond de vraag die Claes als hoofdmotief opwerpt: tot op welke hoogte kan de waarheid verzwegen blijven voor alle betrokkenen en hoe drukkend het kan zijn een geheim met zich mee te dragen. Jo Claes weet de spanning er goed in te houden, onder meer door op gezette tijden terug te grijpen naar cliffhangers die de lezer doen meedenken in de ontwikkeling van het verhaal.  ‘Geheime levens’ is bijzonder vlot geschreven en zal heel wat lezers blijvend weten te boeien.