Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Knalpatronen, Pyrotechnies, Knallkörper Els Moors 25/06/2020
Plantage Wildlust Tessa Leuwsha 25/06/2020
De lange Tweede Wereldoorlog. Nederland 1940-1949 Peter Romijn 25/06/2020
De kunst van het nietsdoen. Vertaald uit het Japans door Jos Vos Kenkō 25/06/2020
Een wolf bij zijn oren pakken Sana Valiulina 25/06/2020
Het wendbare verleden. Nietzsche in postmoderne tijden Sybe Schaap 25/06/2020
Tekens van leven Frederik Willem Daem 25/06/2020
Koloniaal Congo. Een geschiedenis in vragen Idesbald Goddeeris, Amandine Lauro & Guy Vanthemsche [red.] 25/06/2020
De bevrijding van West-Europa. Het einde van de Tweede Wereldoorlog Egbert van de Schootbrugge 25/06/2020
Godface Asha Karami 25/06/2020
Tere stengels Shari Van Goethem 25/06/2020
Door wilskracht zegevieren. Sport in de Tweede Wereldoorlog Jurryt van de Vooren 25/06/2020
Het tuinfeest Bettie Elias 25/06/2020
Prelude.Vertaald en toegelicht door Jan Kuijper; nawoord door Anneke Brassinga William Wordsworth 15/06/2020
Waarom tolerantie niet de hoogste waarde kan zijn. Over de omgang met heilige zaken Martin Terpstra en Theo de Wit 15/06/2020
De dokter is uw kameraad niet. Uit het leven van Guust Van Mol Louis Van Dievel 15/06/2020
Val Toni Coppers 15/06/2020
De kapiteinsdochter. Vertaald door Hans Boland Alexandr Poesjkin 15/06/2020
De schaduw van wat zo graag in de zon was blijven staan Mattijs Deraedt 15/06/2020
Zwarte jaren. Nederland in de Tweede Wereldoorlog Han van der Horst 15/06/2020
12345678910...Laatste

Een wolf bij zijn oren pakken

Sana Valiulina
Een wolf bij zijn oren pakken
Prometheus, 2020, 320 blz., EUR 22,50
ISBN: 9789044639483

Sana Valiulina (1964, Talinn) woont en werkt sinds 1989 in Amsterdam. Als schrijfster brak ze door in ons taalgebied met de roman ‘Kinderen van Brezjnev’ (2014), een queeste naar haar eigen roots. ‘Een wolf bij zijn oren pakken’ is weer een familieroman, dit keer geconcipieerd rond de Romeinse keizer Tiberius, de opvolger tegen wil en dank van Augustus. Deze laatste wordt hier niet met zijn officiële titel wordt genoemd, maar met zijn echte naam Octavianus, een aanduiding meteen van de bedoeling van Valiulina van haar roman ook echt een familieroman te maken. Meer dan een historisch-wetenschappelijke benadering  gesteund op documenten en officiële bronnen, gaat het in ‘Een wolf bij zijn orren pakken’ om een psychologisch portret van de keizer, die door Ovidius  - de dichter die door Augustus werd verbannen naar Tomi – ooit ‘de droevigste van alle mensen’ (p. 300) werd genoemd. Tiberius werd de speelbal van door Octavianus opgezette constructies – in het belang van de staat wordt binnen de Julisch-Claudische dynastie het ene huwelijk na het andere ontbonden om zo weer nieuwe allianties te smeden -, alles zogezegd om de toekomst van Rome te vrijwaren. Voor Tiberius, die meer filosoof dan staatsman was, een bijna onmogelijke opdracht, zoals de titel van de roman suggereert: de Latijnse uitdrukking ‘Lupus ad aures habetis’ betekent ‘iets onmogelijks doen’, een wolf had nu eenmaal te korte oren om hem eraan te kunnen vasthouden. De roman bestaat uit twee delen. Het eerste, ‘Het banket’, voert de lezer mee naar het jaar 20 v.C. en beschrijft hoe de jonge Tiberius op Rhodos is terechtgekomen en daar onder meer, zeer tegen zijn eigen zin omdat lichamelijke liefde hem in wezen weinig of niets zegt,  ‘de gave van Venus’ leert kennen tijdens een overdadig van  spijs en drank (ik denk hier terug aan de beroemde ‘cena Trimalchionis’ van Petronius) voorzien festijn. Valiulina heeft dit aanvangsdeel nodig om daaropvolgend in deel twee (‘de afdaling’), gesitueerd in het jaar 31 n.C., het beeld op te hangen van de keizer die in vrijwillige ballingschap op Capri verblijft. In een aantal indrukwekkende scènes beleeft Tiberius, die hier zelf aan het woord komt in een lange monoloog met Kora, de slang die hij bij zich droeg, zijn ‘helletocht’ door de Hades. Daar moet hij zijn eigen kinderen in de ogen zien en daagt het hem waar en om welke redenen hij zijn verantwoordelijkheid niet heeft durven opnemen. Dan ook wordt het voor de lezer duidelijk welk spel er werd gespeeld als het erop aankwam de belangen van de Staat te dienen.  Onderliggend motief is de vraag die ook Tiberius zich altijd heeft gesteld:  in hoeverre weegt de persoonlijke wil van de mens op tegen de noodzakelijkheid of her lot: ‘Was het toch de noodzakelijkheid die nog sterker was dan het lot? Misschien vielen deze twee krachten die de wereld bestuurden toch samen. En hoe verhielden ze zich dan tot de goden? En tot de persoonlijke wil van de mens?’ (p. 40) Sana Valiulina formuleert bij monde van Tiberius geen definitief antwoord op deze vragen, wat en hoe het kan laat ze over aan de creatieve verbeelding van de lezer.

[Jooris van Hulle - 25/06/2020]