Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Big data Anne Vegter 26/10/2020
Heb lief en zie niet om Willem G. van Maanen 26/10/2020
Otto Skorzeny. Hitlers favoriete commando Stuart Smith 26/10/2020
Straks gaat het jenever sneeuwen. De mooiste jenevergedichten uit de Nederlandstalige literatuur René Smeets (samensteller) 26/10/2020
Mrs. Degas Arthur Japin 26/10/2020
Eigen + Beeld. Moderne sculptuur Beelden aan Zee Joost Bergman, Dick van Broekhuizen e.a. 26/10/2020
Oranje tegen de Zonnekoning. De strijd tussen Willem III en Lodewijk XIV om Europa. 8ste druk Luc Panhuysen 26/10/2020
Waar is mijn hoed? Johan Wambacq 26/10/2020
Voor permanente bewoning Anna de Bruyckere 26/10/2020
De eeuw van Jan De Lichte. Misdaad, verraad en revolutie in de 18de eeuw Elwin Hofman (red.) 20/10/2020
Keizer Karel V. Landsheer van de Nederlanden, Habsburgs wereldheerser Geoffrey Parker 20/10/2020
De leunstoel van de SS-officier. Het geheime leven van een nazi onthuld Daniel Lee 19/10/2020
De oorlog tegemoet. Nederlanders en de strijd om Spanje, 1936-1939 Lodewijk Petram en Samuël Kruizinga 19/10/2020
En de bomen. Gedichten Patrick Conrad 19/10/2020
En toen vonden ze mijn vader Andreas Jonkers 19/10/2020
De etsen van Charles Donker Wietske Blokker (red.) 19/10/2020
Jeruzalem. De biografie Simon Sebag Montefiore 13/10/2020
Geheim en gevaarlijk. Sekten en genootschappen door de eeuwen heen Jonathan J. Moore 13/10/2020
Reynaert de Vos, vertaling en nawoord René Broens Willem 13/10/2020
Bruna Hannelore Bedert 13/10/2020
12345678910...Laatste

Reynaert de Vos, vertaling en nawoord René Broens

Willem
Reynaert de Vos, vertaling en nawoord René Broens
Voetnoot, 2020, 220 blz., EUR 23,00
ISBN: 9789491738678

Het 13de-eeuwse dierenepos Van den vos Reynaerde geldt nog altijd als het hoogtepunt van de Middelnederlandse literatuur. De Neerlandicus René Broens bestudeert het werk al bijna twee decennia. Nieuwe inzichten als gevolg daarvan brachten Broens ertoe om een nieuwe vertaling – hertaling – te maken, die afwijkt van zijn vorige (2010) en bestaande vertalingen.
In zijn nawoord verantwoordt Broens zijn nieuwe vertaling en interpretatie. Hij presenteert zijn hertaling als een voordrachttekst zonder parallelle brontekst. Hij wijst voor vertalers op de valkuilen van taalverschillen, bv. het Middelnederlandse ‘fel’ voor ‘boosaardig’. Verder benadrukt hij de culturele context, die voor de auteur en zijn doelpubliek door en door christelijk was. Hij laat zien dat oplossingen van vertaalproblemen met het rijm inhoudelijke consequenties hebben. Net als de auteur van het Middelnederlandse origineel, Willem die de Madoc schreef en waar verder niets over bekend is, koos Broens voor gepaard rijmende, los jambische viervoeters. Hij wil daarmee eer betonen aan de auteur, die ook qua poëtische vernieuwing een grootmeester was, en hij ondervond als voordrachtkunstenaar dat dat werkte. Het moet gezegd dat Broens’ vertaling zich vlot lezen laat lezen en uitnodigt tot hardop lezen of voordragen.
In het tweede deel van zijn nawoord geeft Broens zijn interpretatie. Zijn bijna twee decennia durende onderzoek mondde uit in een interpretatie die afwijkt van die van de beeldbepalende onderzoekers, zodat hij op tegenspraak stootte in de academische wereld. Als interpretatiesleutels gebruikt hij het genre, de hoofdfiguur, de intertekstuele dialoog en de historische en religieuze context. Hij stelt dat er te weinig rekening mee gehouden werd dat het een dierenepos betreft, dat de hoofdfiguur verkeerd werd ingeschat, dat de tekst onvoldoende vergeleken werd met toonaangevende teksten van die tijd en het werk onvoldoende in zijn historische context werd geplaatst. Daardoor werd de humor voor een groot stuk aan het oog onttrokken, waardoor de moralistische interpretatie van dit meesterwerk bovendrijft. Het genre dierenepos hield de mogelijkheid in van humor op basis van de afwisseling tussen het antropomorfe en het dierlijke. De hoofdfiguur ziet Broens als een trickster, een ambivalente schelm. De tekst werd volgens Broens te weinig vergeleken met heiligenlevens of vitae en andere religieuze teksten, omdat men vanuit een vertekend middeleeuwenbeeld onvoldoende de koppeling tussen humor en religie onderkent. De Reynaert zou volgens hem dan ook een sociale parodie op het Johannesevangelie zijn. Qua historische context stelt hij dat de auteur de schelm Reynaert inzet om de eigen samenleving te fileren. Hij zou via Nobel de schijnheiligheid van de Franse koningen – de Capetingers – aanklagen en spotten met de bedelorden. Zijn conclusie luidt dan ook dat Van den vos Reynaerde een schelmenverhaal, een omgekeerd passieverhaal en een bijtende satire was.
Niet alle elementen van zijn interpretatie zullen de lezer overtuigen. De satire toespitsen op de Frans-Vlaamse betrekkingen in de 13de eeuw vereist grondiger historisch onderzoek. Het is dan ook uitkijken naar de beloofde meer omvattende studie. Maar Broens’ vertaling zet in elk geval ertoe aan Van den vos Reynaerde te gaan herlezen en zelfs hardop voor te lezen of voor te dragen.

[Walter Smits - 13/10/2020]