De Middellandse Zee. Een persoonlijke geschiedenis

Fik Meijer heeft de laatste twintig jaar een stevige boekenplank bijeen geschreven, vaak vanuit een eigenzinnige invalshoek. Dit boek uit 2010 kreeg echter met recht en reden zijn ondertitel en het is het werk dat veel lezers ook het meeste bijblijft.
Het houdt ergens het midden tussen een historisch werk en memoires. Een werk als dit vraagt een brede achtergrond en kan wellicht enkel geschreven worden door iemand die in de vroege jaren ’60 als jongeman op Ibiza naar amforen ging duiken en later hoogleraar zeegeschiedenis en maritieme archeologie zou worden. Het boek begint heel beschrijvend, mijmerend soms, al is er meteen ook veel aandacht voor het technische vernuft dat het vraagt de zee te temmen, toen en nu. Meijer is vaak zelf aanwezig geweest bij het bergen van verzwolgen schatten en heeft ook de techniek om dat te doen reuzenschreden vooruit zien zetten. Zijn fascinatie voor de reconstructie van antieke schepen en hoe ze het duizenden jaren geleden al klaarspeelden om vlotjes de oversteek te wagen, brengt niet alleen in hem, maar ook in de lezer het enthousiasme van een klein kind naar boven. Dit boek is niet alleen door zijn persoonlijke insteek een sleutelwerk, je ziet ook her en der ander werk van hem terugkomen. Recent ging hij in Schoonheid voor het oprapen dieper in op gezonken en versleepte kunstschatten, wat hier ook al in een hoofdstuk aangeraakt wordt. Ook de apostel Paulus duikt her en der al op, wat hij voor en na het verschijnen van dit werk nog zou doen in zijn oeuvre. Hoe sterk het boek ook is, het moet wel gezegd dat dit een loutere herdruk is. Sinds 2010 is in het Middellandse Zeegebied politiek al vrij veel veranderd, maar daarvan vind je hier dus geen spoor. Soms is de lijn ook wel wat zoek en is het niet altijd duidelijk waarom hij dieper ingaat op het een en het ander onbelicht laat. Nu, dat is uiteraard eigen aan het opzet en wat in elk geval een feit is: deze monografie blijft nog steeds overeind.