Het paard van mijn vader

In ‘Het paard van mijn vader’ brengt Jozef Deleu een reeks miniaturen bijeen, die op basis van de titels alfabetisch geordend worden – van ‘advies’ tot ‘wolken’ – en gevat zijn binnen de  opbouw van vijf en twee afsluitende verzen ( de maat van zeven als terugkerend structuurelement in het schrijven van Deleu). Motieflijn in het geheel is het omgaan met de tijd. ‘Het einde / nabij’ luidt het in ‘Redding’, de idee die in quasi gelijkaardige bewoordingen terugkeert in ‘Tuimelangst’:  ‘Het einde is /  niet meer veraf’. En onmiddellijk hierbij aansluitend, in ‘Universum’: ‘de tijd / wordt gemeten / en berekend / in afstand / zonder maat // inzicht en / onvermogen’.  Veelzeggend is hierbij het openingsgedicht ‘Advies’, waarin de verbondenheid met de natuur en de geliefde paarden inspirerend werkt: ‘blijf // overeind in / allenigheid’. Het is de reis door de tijd die zekerheden ondermijnt, maar even goed gedragen wordt door her besef dat ’oud geluk / gaat niet /  overboord / het vuur is niet uitgedoofd’. Aan Annemarie zijn drie gedichten opgedragen onder de titel ‘Vrouw’. Deleu belijdt zijn geloof in de duurzaamheid van de liefde, ‘alles blijft / in haar wonen’ schrijft hij, en verder: ‘niets / gaat in haar /  verloren’, en het afrondende gedicht ‘Vrouw III’ : ‘de passie / is niet uitgewoond / herfst / maakt alles / broos // gloeit / onderhuids voort’.  

‘Het paard van mijn vader’ tekent in aansprekende gedichten de denk – en gevoelswereld van de dichter die Jozef Deleu altijd is geweest en gebleven. Niet toevallig bevat het slotgedicht ‘Wolken’  een ‘advies’, een benadering die de hechte structuur van het geheel in perspectief moet plaatsen: ‘wankelt / de taal / op de tong / beklim dan / de trap // naar de wolken’.