‘Morgen gaat het gebeuren: ik ga met mijn ouders op zomervakantie. Ik ben tweeënveertig jaar, mijn relatie is voorbij en ik kom net uit een depressie. Toen mijn moeder vroeg of ik het gezellig zou vinden om mee te gaan naar een huisje in de Auvergne, heb ik ja gezegd.’ Zo begint het relaas van een tweeweekse zomervakantie van de ik-persoon met zijn ouders die midden de zeventig zijn. Nadat zijn vriendin Anna hem heeft buiten gezet en hij na zelfverwaarlozing bij een psychologe in therapie geweest is, raadt zijn goede vriendin Merel, getrouwd met Gijs en moeder van twee kinderen, hem aan positief te reageren op de vraag van zijn ouders om mee op reis te gaan. Olivier (zijn naam wordt pas op de laatste pagina vermeld) gaat, net als in zijn jeugd mee op de achterbank. Voor zijn ouders is hij nog steeds Kokindje, die overbeschermd opgegroeid is en dit nog steeds moet ervaren. ‘Terug op de achterbank’ vertelt in een luchtige komische stijl de etappes van de reis, van heenreis tot terugreis en thuiskomst, met de typische vakantiebelevenissen van de beter begoede, maar zuinige Nederlandse middenklasse: het inladen, in de auto op weg, op restaurant, op de camping bij tante Marjo en oom Piet, het bezoek aan het kerkje, zwemmen in het meer e.d., waarbij het zich reeds dertig jaar herhalende gedrag van de ouders gezien wordt door de ik-persoon die nu van middelbare leeftijd is en zich afvraagt hoe het komt dat hij geen gezinnetje heeft en of hij eigenlijk wel volwassen is. Ondanks de afstand die er tussen de ouders en hun enige kind is gegroeid, blijkt de ik-persoon toch nog sterk aan zijn moeder gebonden te zijn. is De gebeurtenissen worden doorspekt met jeugdherinneringen en gedachten en herinneringen aan Anna. ‘Terug op de achterbank’ is ontspannende (vakantie-) literatuur vol humor en ironie, en tezelfdertijd tragikomisch: de ik-figuur kent nieuwe ontgoochelingen en, bij het geringste initiatief tot verandering, ziet hij zich genoodzaakt zich weer tot zijn moeder te wenden.