De Nederlandse romancier David de Poel schreef eerder al een biografie van schrijver Frans Pointl en een van dichter René/Renate Stoute. In ‘Ik wil koning zijn’ vertelt hij ‘De lotgevallen van het genie Johannes Esser’, die bij het grote publiek nauwelijks bekend is, maar tijdens het interbellum verkeerde met de zowel op wetenschappelijk als politiek gebied groten der aarde. De auteur is gelieerd aan een kleindochter van Esser en maakt al twintig jaar deel uit van de familie. Toen hij in de nalatenschap bijzondere brieven en andere documenten vond, besloot hij het leven van Johannes Esser te boekstaven om hem uit de anonimiteit te halen.
Johannes Fredericus Samuel Esser, roepnaam Jan, (Leiden, 1877-Chicago, 1946), kende door een excentrieke en vroeg gestorven vader een moeilijke en eenzame jeugd, maar ontwikkelde een sterk karakter. Zonder vooropgezet plan leerde hij schaken en ontpopte hij zich tot een schaakkampioen. Hij studeerde voor arts, vestigde zich als huisarts, telde veel kunstenaars onder zijn cliënten, werd zo kunstverzamelaar en ontdekker van kunstenaars, zoals Piet Mondriaan, en daardoor mettertijd miljonair. Hij studeerde verder voor chirurg. Nog vooraleer hij in Nederland afgestudeerd was, specialiseerde hij zich tijdens de Eerste Wereldoorlog in het herstellen van het aangezicht door huidtransplantatie, waardoor hij een pionier werd op het gebied van de reconstructieve plastische chirurgie met na de oorlog een praktijk in Berlijn. In 1924 verloor hij zijn eerste vrouw Olga Hazelhoff Roelfzema. Esser kwam terug naar Nederland, ging in kunst en in zaken en hertrouwde met Aleida de Koning. Vanaf de jaren 1920 begon hij op onvermoeibare wijze zijn droom na te jagen: een chirurgische vrijstaat, een extraterritoriaal eilandje, om alle patiënten die plastische chirurgie nodig hadden, ongeacht hun afkomst, te laten opereren door de allerbeste chirurgen op aarde. Om zijn doel te bereiken was geen moeite hem te veel. Hij reisde de halve wereld rond om medestanders voor zijn instituut te vinden, maar ondervond ook de nodige tegenwerking, waartegen hij – dixit De Poel – reageerde als een schaker door zetten vooruit te denken. Die zoektocht deed Esser uiteindelijk bij het begin van de Tweede Wereldoorlog in de Verenigde Staten belanden. Verkeerd uitgevallen beleggingen brachten hem tot armoede, zodat hij in 1946 berooid stierf in Chicago.
David de Poel pretendeert geen exhaustieve wetenschappelijke biografie te schrijven, maar presenteert zijn levensbeschrijving als literaire non-fictie. Toch hoefde hij niets te verzinnen, want Jan Esser zelf liet niet minder dan drie versies van zijn memoires na. Daarin reconstrueerde Esser gesprekken compleet met dialogen en al die hij had gehad, net als zijn gedachten. Verder vond De Poel in de nalatenschap duizenden brieven, waaruit hij rijkelijk kon putten. Wel zegt hij niet of die in het Nederlands dan wel in een andere taal waren geschreven en door hem werden vertaald. Ten slotte gebruikt hij ook een deel van de verhalen die in de familie over de merkwaardige vader en grootvader rondgingen.
David de Poel schrijft vlot in behapbare hoofdstukken en de lezer wordt meegesleept in het levensverhaal van het genie Esser. Een katern van zwart-witfoto’s en achteraan een verantwoording met een lijst van boeken en artikelen, brieven en andersoortige bronnen vervolledigen deze lezenswaardige biografie. Wel ware een stamboom nuttig geweest.