Moet dwalen

De 64-jarige Isi (zijn volledige naam luidt zo: Isidorus Witlamm von Waldorf) dwaalt samen met zijn vrouw Fleur door een bos. Tussen dwalen en verdwalen in – de verwijzing naar Dante en diens ‘nel mezzo del camin….) komt er hier uiteraard bij kijken – rekent hij op een magistraal verwoorde manier af met de kortzichtigheid van zijn vrouw. Over Fleur denkt hij het zijne, ‘het is geen genot als je eigen vrouw onfris begint te ruiken. Voor een vrouw die Fleur heet, is dat zelfs onlogisch. Isi weet niet wat hij zeggen moet. Lach dan stinkbloem, denkt hij.’ (p. 75) Het arsenaal aan scheldwoorden die de echtelieden elkaar toeroepen, is ronduit indrukwekkend. Wat Isi zijn vrouw verwijt, komt in wezen hierop neer: hij is ervan overtuigd dat zij, die waar het culturele ‘geletterdheid’ betreft niets, maar dan ook niets voorstelt, er in de eerste plaats op bedacht was haar sociale status op te krikken door een relatie aan te gaan met een in academische kringen bekende figuur. Isi zelf heeft maar één enkele liefde: de rivier de Doubs, ‘de enige op aarde met wie hij zich onvoorwaardelijk heeft kunnen verbinden, de enige in wie hij gelooft. (…) Zij is zijn geheim, zijn doel, zijn zingeving, zijn lerares en zijn levensvervulling. ’ (p. 34) Isi weet zich te ontdoen van haar en komt dan, on het tweede deel van de roman, onder de indruk van Elan, een man wiens pad hij kruist op zijn verdere dwaaltocht door het bos. Ook Elan is een opmerkelijke figuur, zeker al omdat hij altijd een skateboard onder de arm draagt. Ook hier trekken dreigende wolken zich samen over het samenzijn van Isi en Elan. Charlotte Mutsaers laat zich als auteur meedrijven op het ‘elan’ van haar naar alle kanten uitwaaierend schrijven, waarin maatschappelijke problemen (o.a. de klimaatwijziging) worden aangeraakt, maar even goed recepten voor onder meer ‘oeufs mimosa’) worden aangereikt, naast absurd overkomende situaties die de losgeslagenheid van de hoofdfiguur moeten illustreren. ‘Moet dwalen’ is een roman van het soort dat je als lezer wel graag meer zou ter hand kunnen nemen. Charlotte Mutsaers overtuigt weer eens, zo eigenzinnig en gedurfd gaat ze haar eigen weg in de literatuur.