Fake Profiel

In 2021 werd David Polfliet door drie minderjarigen vermoord in het park waar hij via een datingapp heen was gelokt. De zaak kreeg bijzonder veel weerklank in de pers. Op het assisenproces, dat pas na een aantal jaren plaatsvond, werd een antwoord gezocht op de vraag of het om een daad van homofobie ging dan wel om een geval van pedojagerij. In zijn misdaadroman ‘Fake Profiel’ hertekent Luc de Keersmaecker het hele gebeuren. Via zijn hoofdpersonage, journalist Ben Vanbinnen, dringt hij door tot de kern van de zaak. Of dit is althans de bedoeling. De Keersmaecker wijst er in een voorafgaande bemerking op dat ‘de gebeurtenissen in deze roman zijn geïnspireerd op waargebeurde feiten, maar het verhaal en de personages zijn volledig fictief. De vermelde locaties bestaan, maar hebben geen enkel verband met het misdrijf.’ In zijn verhaal over de moordzaak volgt De Keersmaecker nauwgezet de chronologie, dit dan geconcipieerd vanuit het personage van Ben Vanbinnen: hoe de journalist zich vastbijt in de zaak, op een bepaald moment door zijn persoonlijke bemoeienissen zelf verdacht wordt, en daarna het hele proces meemaakt. Een roman als ‘Fake Profiel’ bewijst nog maar eens hoe gevaarlijk het dansen is op de koord tussen werkelijkheid en fictie. Al te nadrukkelijk lijkt het geheel op een verslag, zonder dat daarbij de personages echt tot leven komen. Ook stilistisch heeft de tekst weinig verrassends te bieden. Al op de openingsbladzijde lees je deze zin: ‘Na bijna een kwartier onbeweeglijk te zitten, voelde ik de kou in mijn botten trekken.’ (p. 9) Of deze: ‘de laatste slok wijn gleed mijn keel in.’ (p. 25) Erg overtuigend klinkt het niet.